«powrót

dzień zaduszny

Zaduszki. Uroczystość obchodzona 2 listopada, poświęcona pamięci i modlitwie za zmarłych, którzy w czyśćcu oczekują na zbawienie.

Uroczystość zapoczątkował w XI w. św. Odilon, opat benedyktyńskiego klasztoru w Cluny. W XIII w. uroczystość stała się powszechną. Od 1915 r. w ten dzień każdy kapłan ma prawo odprawić 3 Msze św. w intencji zmarłych. W kościołach odczytuje się też wypominki, czyli konkretne imiona wszystkich zmarłych, za których odmawiane są następnie modlitwy. Odwiedza się cmentarze i zapala znicze na grobach bliskich.

Przez czyściec Kościół rozumie miejsce i stan, w którym dusze sprawiedliwych, które zeszły z tego świata w grzechach powszednich lub nieodpokutowanych jeszcze karą doczesną, cierpią męki, dopóki nie zostaną zupełnie oczyszczone. Chodzi więc o dusze święte, które zeszły z tego świata w łasce uświęcającej i są w przyjaźni z Panem Bogiem. Nie mogą wszakże wejść do nieba, gdyż mają jeszcze pewne długi do spłacenia Bożej sprawiedliwości. Prawdę o istnieniu czyśćca Kościół ogłosił jako dogmat na soborze w Lyonie w 1274 roku i na soborze w Trydencie (1545–1563), na sesji XXV w osobnym dekrecie o czyśćcu. Sobór trydencki orzekł również, że ludzi żyjący na ziemi mogą pomagać duszom cierpiącym w czyśćcu.

W Polsce istnieje zgromadzenie sióstr Wspomożycielek Dusz Czyśćcowych, założone przez sługę Bożego o. Honorata , kapucyna .

Chrześcijańskie obyczaje związane ze wspominaniem zmarłych w tradycji ludowej wiążą się często ze zwyczajami sięgającymi jeszcze czasów pogańskich, jak np. obrzęd "dziadów" . Bardzo archaiczne wierzenia związane z kultem zmarłych przodków z czasem powiązały się z obyczajowością chrześcijańską. Zamiast karmienia duchów rozdawano chleb i jałmużnę żebrakom, dziadom i babkom proszalnym, prosząc w zamian za to o modlitwę za dusze czyśćcowe.

W prawosławiu modlitwom w intencji zmarłych patronują św. Dymitr i Jan Chrzciciel (w sierpniowe święto ścięcia Jana Chrzciciela prawosławni wspominają poległych żołnierzy).

W Kościele ewangelicko-augsburskim nie ma kultu zmarłych, lecz kultywowana jest stała pamięć i troska o groby zmarłych. Przy wielu luterańskich nekropoliach znajduje się dom, w którym mieszka gospodarz opiekujący się cmentarzem.

Członkowie Kościoła ewangelicko-reformowanego gromadzą się w Dzień Zaduszny w cmentarnej kaplicy na okolicznościowym nabożeństwie.

Żydzi wspominają zmarłych w rocznicę śmierci, kiedy zapalają specjalną świecę i odmawiają modlitwę "Boże pełen miłosierdzia" lub tradycyjny kadisz. W rocznicę śmierci słynnych rabinów i cadyków umieszcza się na ich grobach karteczki z prośbami o wstawiennictwo.

© 2005-2007 Katolicka Agencja Informacyjna. Wszelkie prawa zastrzeżone.