«powrót

Łęczyca: klasztor oo. bernardynów

Zespół klasztoru oo. bernardynów w Łęczycy powstał w latach 1636-43 dzięki fundacji płockiej podczaszyny Doroty Piwo z Ottolina. Zespół składa się z kościoła i klasztoru.

Historia bernardynów zaczęła się za czasów abp. gnieźnieńskiego Jana Gruszyńskiego, który sprowadził ich do Łęczycy. Na ich potrzeby zbudowany został drewniany kościół, który przetrwał do 1632 r.

Wczesnobarokowy, jednonawowy kościół Niepokalanego Poczęcia NMP konsekrowany został w 1655 r. Częściowo zniszczyli go Szwedzi w 1656 r., ale po 30 latach, po odbudowie, został ponownie konsekrowany przez bpa gnieźnieńskiego Alberta Stawowskiego.

Do roku 1864 (do kasaty) był kościołem bernardynów, a w latach 1864-1926 kościołem rektorskim. W 1923 roku ordynariusz łódzki, bp Wincenty Tymieniecki przekazał go jezuitom . Bernardyni wrócili do Łęczycy dopiero po II wojnie światowej, w 1946 r.

Świątynia jest orientowana, z węższym i niższym prezbiterium zamkniętym wielobocznie. Pokrywa ją dwuspadowy dach z sygnaturką.

Wewnątrz znajdują się sklepienia kolebkowe z lunetami. Ściany i sklepienia pokryte są rokokową polichromią z XVIII w. Sklepienia – z motywem Niepokalanego Poczęcia oraz Boga Ojca, ściana tęczowa – herby królestwa i ziemi łęczyckiej. Na sklepieniu nawy znajduje się plafon z otwartą kolumnadą (cnoty i cztery kontynenty). Nad chórem muzycznym od strony północnej umieszczony jest autoportret malarza zakonnika.

Rokokowy ołtarz główny z XVIII stulecia w części centralnej zawiera obraz Niepokalanego Poczęcia NMP z połowy XVII wieku i obraz Matki Boskiej Częstochowskiej z 1887 r.

Piętrowy, murowany klasztor na rzucie czworoboku przylega do kościoła południowym szczytem. Na parterze w części wschodniej znajduje się refektarz, w części południowo-wschodniej zakrystia, połączona z kościołem korytarzem. W XVIII stuleciu wieku odbywały się tutaj sejmiki.

© 2005-2007 Katolicka Agencja Informacyjna. Wszelkie prawa zastrzeżone.