«powrót

Lublin: kaplica Trójcy Świętej (Zamkowa)

Jeden z najcenniejszych zabytków sztuki średniowiecznej w Polsce i Europie. Łączy bizantyńsko-ruskie malowidła z gotycką architekturą.

Fundatorem malowideł był król Władysław Jagiełło, który polecił ozdobić na sposób grecki sypialnię na Wawelu oraz kilka świątyń wysokiej rangi: katedrę gnieźnieńską, kolegiatę sandomierską i wiślicką, kościół św. Krzyża na Łyścu oraz kaplice zamkowe w Lublinie i katedrze wawelskiej.

Kaplica zamkowa jest najlepiej zachowanym zabytkiem z fundacji Jagiełły.

Najstarsze wzmianki mówią o funkcjonowaniu kaplicy w 1326 r., ale nie informują o czasie powstania budowli. Z badań wynika, że dolna kondygnacja pochodzi z XIII lub początku XIV w., a górna prawd. z lat 40. XIV w. Napis fundacyjny zawiera datę ukończenia malowideł: dzień św. Wawrzyńca (10 sierpnia) 1418 r.

Przy kaplicy do XIX w. istniał dom mansjonarski, w latach 20. XIX w. na miejscu zrujnowanego zamku wzniesiono więzienie, kaplica stała się kaplicą więzienną.

Po II wojnie światowej budynki więzienne przekazano na cele kultury, Muzeum Lubelskie otrzymało południowe skrzydło.

Podstawą programu malowideł w kaplicy był bizantyński program ikonograficzny, który określa tematy przedstawień oraz ich rozmieszczenie.

Sklepienie oraz ściany nawy i prezbiterium wypełnione są scenami układającymi się w cykle tematyczne. Są tam m.in. obraz niebiańskiej chwały Boga, cykl świąt - dwanaście scen z życia Chrystusa i Marii, odpowiadających wielkim świętom w roku liturgicznym Kościoła wschodniego i sceny pasyjne, sceny hagiograficzne.

Są także malowidła związane tematycznie z osobą fundatora.

Źródło: Janina Koziarska-Kowalik, Kaplica Zamkowa w Lublinie.

© 2005-2007 Katolicka Agencja Informacyjna. Wszelkie prawa zastrzeżone.