«powrót

Mielnik: ruiny kościoła Trójcy Świętej

Budowa pierwotnego kościoła i erygowanie parafii Bożego Ciała, Najświętszej Marii Panny i św. Mikołaja odbyło się przed rokiem 1420. Książę litewski Witold powiększył jego uposażenie, a potwierdzenia dokonał Zygmunt Stary, który w Mielniku oczekiwał poselstwa proszącego o objęcie polskiego tronu. Z 1513 roku pochodzi wzmianka o usytuowaniu kościoła przy dolnym zamku.

Niewielki, murowany, z kryptą. Rozbudowany w XV wieku. Spalony w czasie wojen szwedzkich, odbudowany w początkach XVIII wieku i od tego czasu zapewne zmieniono wezwanie świątyni.

W 1871 roku przerobiony na cerkiew p.w. Ducha św., spalony w 1915 roku.

Po I wojnie światowej ruiny odzyskała parafia katolicka. W 1929 roku powstał komitet odbudowy, której zaniechano wobec zbudowania w 1920 r. nowej świątyni.

Pierwotna zakrystia do II wojny światowej użytkowana była jako kaplica p.w. św. Antoniego. Została ona zniszczona w 1941 roku. W latach 1940–1941 mury kościoła częściowo rozebrano.

Styl późnogotycki, murowany z użyciem kamieni polnych, na planie prostokąta, salowy, niewyodrębnione prezbiterium, zamknięte ścianą prostą.

© 2005-2007 Katolicka Agencja Informacyjna. Wszelkie prawa zastrzeżone.