«powrót

Toruń: kościół Mariacki

Gotycki kościół Mariacki Wniebowzięcia NMP w Toruniu został zbudowany w XIV wieku przez franciszkanów . Jest jednym z najwybitniejszych osiągnięć budownictwa sakralnego tego okresu w Polsce. W latach 1559-1724 Kościół Mariacki był główną świątynią protestanckiego Torunia.

Monumentalna bryła świątyni góruje nad północną częścią Starego Miasta. Zgodnie z regułami żebraczego zakonu franciszkańskie-go nie ma głównej wieży, a jedynie trzy małe sygnaturki.

Historia Kościoła Mariackiego sięga XIII wieku. Zbudowany on został na miejscu poprzednich, mniejszych. W drugiej połowie XIV w. powstała murowana, trójnawowa, halowa świątynia o długości 60 m i wysokości naw ok. 27 m. Wydłużone prezbiterium otrzymało tę samą wysokość co korpus nawowy.

Jest jednym z trzech największych gotyckich kościołów w północnej Polsce (obok Kościoła Mariackiego w Gdańsku i Katedry Świętojańskiej w Toruniu). Jego monumentalny gmach jest gładki, surowy, pozbawiony szkarp (zostały umieszczone wewnątrz).

Gotycki mur klasztorny z XIV wieku zwieńczony jest blankami, z bramą. Pierwotnie między murem a prezbiterium kościoła był cmentarz mnichów franciszkańskich. W XVII stuleciu do muru od strony cmentarza ewangelicy dobudowali krypty grobowe z krużgankiem,

Wnętrze świątyni jest strzeliste, z wąskimi i wysokimi oknami z XIX-wiecznymi witrażami (na wzór gotyckich). Na wysokości około 27 metrów znajduje się polichromowane sklepienia gwiaździste.

Z okresu franciszkańskiego pochodzą m.in. gotyckie polichromie na wewnętrznych szkarpach z postaciami świętych na tle wymyślnej architektury (1380-90), dębowe stalle w prezbiterium (początek XV w.), jedyna tej wielkości w Polsce figura Chrystusa w Grobie (koniec XIV w.).

W okresie protestanckim powstały m.in. organy z bogato rzeźbioną szafą i ambona (początek XVII w.), epitafia mieszczan toruńskich (XVI-XVIII w.), mauzoleum królewny Anny Wazówny, protestanckiej siostry króla Zygmunta III Wazy (1636 r., ufundowane przez króla Władysława IV Wazę).

Z okresu bernardyńskiego pochodzą m.in. ołtarz główny ze sceną Zwiastowania (1731 r.) i boczne ołtarze w nawie środkowej.

Konserwatorzy, którzy prowadzili w kościele prace archeologiczne, znaleźli pod prezbiterium dwa wcześniejsze, murowane kościoły, datowane na XIII wiek.

© 2005-2007 Katolicka Agencja Informacyjna. Wszelkie prawa zastrzeżone.