«powrót

Wieluń: dawny klasztor oo. augustianów

Zespół klasztorny oo. augustianów w Wieluniu został założony w 1217 r. przez Władysława Odonica zwanego Plwaczem. Pierwotnie jednak w budynkach mieszkali eremici (zgromadzenie augustianów powstało w 1256 r.). Klasztor miał dać początek całej osadzie (legenda).

Zespół składa się z kościoła Bożego Ciała i budynku klasztornego.

Pierwsze pisemne wzmianki o klasztorze pochodzą z końca XIV stulecia. W 1391 r. burmistrz Wielunia Henryk Talman ofiarował zakonnikom część wsi Dąbrowa. Cztery lata później przeorem był Mikołaj z Würzburga.

Klasztor kilkakrotnie płonął i był niszczony przez najeźdźców (m.in. podczas potopu szwedzkiego). W roku 1672 zaczęła się budowa nowego, piętrowego budynku utrzymanego w stylu barokowym. Zakończyła się ona w 1677 r. Do dzisiaj zachowało się jedynie wschodnie skrzydło klasztoru – prostopadle przylegające do kościoła. Mieści się w nim plebania. Skrzydła północne i zachodnie zniszczyły pierwsze naloty II wojny światowej.

W korytarzu i pomieszczeniach zachowały się sklepienia krzyżowe i kolebkowe (na piętrze). Na parterze znajdował się wcześniej kapitularz i kapliczka, a augustianie mieszkali w celach na wyższych kondygnacjach. W korytarzu znajduje się wykuta z trzech kamiennych bloków kuna (średniowieczne narzędzie kary), pochodząca ze zburzonego kościoła farnego.

© 2005-2007 Katolicka Agencja Informacyjna. Wszelkie prawa zastrzeżone.