«powrót

Wieluń: dawny klasztor oo. paulinów (obecnie ss. bernardynek)

Zespół klasztorny oo. paulinów w Wieluniu (obecnie ss. bernardynek ) powstał w latach 1393-94. Ufundował go książę opolski i wieluński, Władysław Opolczyk.

Władysław Opolczyk sprowadził paulinów do Wielunia w 1388 r. Wcześniej, między rokiem 1370 i 1380 wybudował poza murami miasta kościół św. Mikołaja i szpital. Wkrótce szpital został przeniesiony i zakonnicy zajmowali cały, wówczas drewniany kompleks.

28 czerwca 1631 r. zabudowania spłonęły. Kościół i klasztor zostały odbudowane. Nowy, murowany budynek pauliński stoi do dzisiaj.

W czasie potopu szwedzkiego w 1656 r. klasztor został ograbiony, a dwóch zakonników – Hieronim Wojasza i Marceli Tomicki – zginęło.

W 1819 r. paulini zostali przeniesieni na Jasną Górę , a zespół trafił w ręce bernardynek (przeniesionych ze swojego klasztoru). W 1903 r. władze podjęły decyzję o likwidacji klasztoru i umieszczeniu w nim szkoły. Przyklasztorny ogród miał zostać włączony do parku miejskiego. Po rewolucji 1905 r. planów tych nie udało się zrealizować i bernardynki zostały w klasztorze do dzisiaj (z przerwą na lata okupacji).

Barokowy, murowany, piętrowy budynek klasztoru przylega do kościoła św. Mikołaja od zachodu. Powstał na planie prostokąta. Pokryty jest dachem łamanym polskim, dzięki czemu dysponuje dużym poddaszem. Pomieszczenia i korytarze ze sklepieniem krzyżowym, wnętrze o układzie trzytraktowym, z wyższym korytarzem na środku.

© 2005-2007 Katolicka Agencja Informacyjna. Wszelkie prawa zastrzeżone.