«powrót

Wieluń: dawny klasztor oo. pijarów

Zespół klasztorny oo. pijarów w Wieluniu został zbudowany jako drewniany w 1691 r. z fundacji kasztelana Urbańskiego i jego żony Katarzyny z Niezabitowskich na działce ofiarowanej przez Andrzeja Wierusza-Walknowskiego.

Pijarzy przybyli do Wielunia w 1684 r. na zaproszenie kasztelana wieluńskiego Wojciecha Urbańskiego z podwieluńskich Urbanic. Początkowo prowadzili szkołę wydziałową, a później obwodową. Po skasowaniu klasztoru przez władze carskie w 1864 r. budynek klasztorny został przerobiony i służy celom świeckim (w tej chwili mieści się w nim m.in. Państwowa Szkoła Muzyczna i PCK).

Pierwsze, drewniane zabudowania zostały spalone przez Szwedów w czasie wojny północnej. Nowe wyrosły w latach 1737-42.

Dawny zespół klasztorny składa się z kościoła św. Józefa i budynku dawnego kolegium.

Dawne kolegium pijarskie (wzniesione w stylu barokowym, przebudowane w 1801 r.) składa się z dwóch, zachowanych do dzisiaj piętrowych skrzydeł. Są one wzajemnie prostopadłe, zbudowane na planie prostokątów. Skrzydło południowe jest lekko załamane, odzwierciedlając bieg ulicy. Skrzydło zachodnie zajmuje całą wschodnią pierzeję rynku wieluńskiego. Budynek kryty jest dachem dwuspadowym.

Pierwotnie wnętrza były dwutraktowe, co dzisiaj można obserwować jeszcze na pierwszym piętrze.

© 2005-2007 Katolicka Agencja Informacyjna. Wszelkie prawa zastrzeżone.