«powrót

Wieluń: klasztor oo. reformatów

Dawny zespół klasztorny oo. reformatów w Wieluniu powstał w 1634 r. Zakonnicy reguły św. Franciszka przybyli do miasta już w 1629 r.

Fundatorami klasztoru i kościoła Zwiastowania NMP byli Marcin Wierusz Kowalski, Paweł Niewęgłowski, Franciszek Frakstyn i Paweł Nieroba. Cały kompleks powstał poza murami miasta.

Barokowy, jednopiętrowy budynek powstał w 1629 r. na planie prostokąta. Przylega do północnej ściany kościoła. Korytarze – z przylegającymi do nich celami – biegną wokół wirydarza. Ich sklepienia mają charakter krzyżowy. W refektarzu zachowało się natomiast sklepienie kolebkowe z lunetami. Klasztor został rozbudowany do dzisiejszych rozmiarów w latach 1737-54.

W korytarzu między klasztorem a kościołem znajduje się rzeźba „Chrystusa w grobie”, zakonnika Junipera Wrocławskiego (1761 r.). Wcześniej dzieło znajdowało się w kapliczce stojącej koło kościoła.

Po powstaniu styczniowym w klasztorze władze carskie umieściły garnizon straży granicznej. Franciszkanie odzyskali zniszczone budynki dopiero w 1920 r. W 1929 r., z okazji 300-lecia klasztoru, wybudowana została grota przypominająca grotę z Lourdes.

W trakcie okupacji klasztor został przejęty na koszary SS. Po wojnie franciszkanie odzyskali tylko cztery cele, resztę wnętrz zajęło państwo. Cały budynek wrócił do właścicieli dopiero w 1990 r.

© 2005-2007 Katolicka Agencja Informacyjna. Wszelkie prawa zastrzeżone.