«powrót

Lublin: Scena Plastyczna KUL

„Scena plastyczna” Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego to autorski teatr Leszka Mądzika zrodzony z jego zainteresowania możliwościami plastyki, przestrzeni i światła.

Założona w 1969 r. przy Teatrze Akademickim KUL.

Dwa pierwsze przedstawienia Mądzik zrealizował według własnego scenariusza i projektów scenograficznych przy współpracy reżysera J. Lodka („Ecce homo” 1970) i J. Kaczorowskiego („Narodzenia” 1971).

Od trzeciego przedstawienia („Wieczerza” 1972) zaczął sam reżyserować i wykształcać własny teatr; całkowicie pozbawiony słowa, wypowiadający się za pomocą plastyki, wspomaganej muzyką, grą aktorów, których wyprowadził ze sceny pudełkowej na dużą przestrzeń.

Od tej pory przestrzeń i światło, nieliczne postacie i przedmioty zanurzone w głębię i mrok nieskończoności scenicznej, podporządkowane wyznaczającej rytm sferze dźwiękowej i muzyce - stanowią podstawowe środki tego teatru, klasyfikowanego jako autorski „teatr narracji plastycznej”.

Od początku teatr podjął podstawowe zagadnienia filozoficzne: opowiada o bycie człowieka na Ziemi i w przestrzeni Kosmosu oraz jego obcowaniu z potęgami nadprzyrodzonymi - Bogiem, losem, przeznaczeniem.

Przedstawia człowieka w sytuacjach ostatecznych: samotności, zagrożenia, cierpienia, śmierci, nieskończoności. Pokazuje uczucia, wyznaczające skalę istnienia i sens trwania: miłość, tęsknotę, pożądanie, zmysłową radość, choćby przynosiły zamiast otuchy, pogody, spokoju tylko cierpienie, udrękę, przerażenie. Konstatacje egzystencjalne i pytania filozoficzne przedstawia jedynie za pomocą obrazu, w którym światło wyłania z mroku i przestrzennej głębi nadnaturalne postacie, kompozycje jasności i ciemności, formy nierzeczywistych brył, a muzyka wyzwala zamknięty w nich dramatyzm, tragizm, niepokój, wzruszenie, znaczenia symboliczne.

Kolejne przedstawienia to: „Włókna” (1973, Grand Prix na VIII Studenckiej Wiośnie Teatralnej 1973), „Ikar” (1974), „Piętno” (1975, na kanwie „Siódmej pieczęci” I. Bergmana), „Zielnik” (1976), „Wilgoć” (1978, muz.), „Wędrowne” (1980, muz.), „Brzeg” (1983), „Pętanie” (1986), „Wrota” (1989.), „Tchnienie” (1992), „Szczelina” (1994,), „Kir” (1997), „Całun” (2000), „Odchodzi” (2003).

Teatr zapraszany był najpierw do różnych miast w Polsce, a następnie za granicę (pierwszy wyjazd na zaproszenie uniwersytetu we Fryburgu Bryzgowijskim w 1974 r.).

W ślad za studenckimi festiwalami krajowymi przyszły zaproszenia na międzynarodowe festiwale studenckie, inne festiwale teatrów niezawodowych, głównie eksperymentalnych (m.in. Festiwal Teatralny w Parmie), następnie w Londynie, Palermo, Villach w Austrii, a także na renomowane międzynarodowe festiwale teatrów zawodowych (m.in. BITEF w Belgradzie w Jugosławii 1989; Awinion we Francji 1993).

Teatr otrzymał wiele nagród m.in. na Międzynarodowym Festiwalu Teatrów Eksperymentalnych w Kairze 1999 za scenografię do przedstawienia „Wrota”). Muzykę do spektakli komponowali m.in. Jan A.P. Kaczmarek, Zygmunt Konieczny, Przemysław Gintrowski.

Źródło: Encyklopedia Teatru Polskiego Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2003, www.kul.lublin.pl

© 2005-2007 Katolicka Agencja Informacyjna. Wszelkie prawa zastrzeżone.