«powrót

Kościół Polskokatolicki

Kościół Polskokatolicki w Rzeczypospolitej Polskiej (do 1951 r. – Polski Narodowy Kościół Katolicki) powstał w 1898 roku w Stanach Zjednoczonych jako wyraz protestu emigrantów polskich przeciwko ich dyskryminacji przez duchowieństwo pochodzenia niemieckiego i irlandzkiego. Organizatorem i przywódcą duchowym Kościoła był rzymskokatolicki duchowny Franciszek Hodur (1866-1953). Impulsem do zorganizowania PNKK było patriotyczne podejście do spraw religijnych. Głównym celem, jakim się kierował organizator Kościoła, była obrona interesów narodowych oraz podtrzymanie polskości wśród Polonii amerykańskiej.

Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości Kościół rozpoczął działalność misyjną w Polsce, jako diecezja misyjna PNKK. W 1951 roku Kościół pod naciskiem władz partyjno-rządowych zerwał zależność od PNKK w USA, przybierając nazwę: Kościół Polskokatolicki; pozostaje jednak w jedności wiary i moralności z PNKK.

Biskupi Kościoła przyjmują jako obowiązującą ich i cały Kościół Deklarację Utrechcką z 24 września 1889 r. Kościół należy do wspólnoty Kościołów Starokatolickich Unii Utrechckiej, a jego biskupi są członkami Międzynarodowej Konferencji Biskupów Starokatolickich.

Kościół przejawia żywą działalność ekumeniczną. Jest członkiem Światowej Rady Kościołów, Konferencji Europejskich Kościołów i Polskiej Rady Ekumenicznej . W Polsce Kościół prowadzi dialog teologiczny z Kościołem rzymskokatolickim i Kościołem prawosławnym.

Najwyższą władzą ustawodawczą Kościoła jest Synod Ogólnopolski, który odbywa się co pięć lat.

Administracyjnie Kościół podzielony jest na trzy diecezje: warszawską, wrocławską i krakowsko-częstochowską. Kościół ma 12 dekanatów, 82 parafie, 82 duchownych pracujących w duszpasterstwie, 14 duchownych emerytów (w tym 2 biskupów), 21 300 wiernych. Siedzibą zwierzchnich władz Kościoła jest Warszawa.

Zwierzchnik Kościoła: bp prof. zw. dr hab. Wiktor Wysoczański.

© 2005-2007 Katolicka Agencja Informacyjna. Wszelkie prawa zastrzeżone.