«powrót

św. Jan Sarkander

Jan Sarkander urodził się 20 grudnia 1576 roku w Skoczowie. Po śmierci ojca-Czecha, z całą rodziną przeniósł się na Morawy. Zdobył doktorat z filozofii i teologii.

Święcenia kapłańskie przyjął w 1609 r., po śmierci narzeczonej Anny Płaheckiej. Pracę duszpasterską prowadził w diecezji ołomunieckiej.

Kiedy w maju 1619 r. Morawy przyłączyły się do narodowego powstania czeskiego, Jan Sarkander udał się z pielgrzymką do Częstochowy i na Śląsk. W kilka miesięcy potem na Morawy najechali polscy kozacy. Sarkander został wówczas oskarżony o współpracę z Polakami i ściągnięcie na Morawy tego najazdu. W lutym 1620 r. pojmano go i osadzono w więzieniu w Ołomuńcu. Poprzez tortury usiłowano wymóc na nim przyznanie się do winy. Oprawcy domagali się także – bezskutecznie - wyjawienia tajemnicy spowiedzi.

Ks. Sarkander zmarł 17 marca 1620 r. Jego doczesne szczątki pochowano potajemnie w kościele Wniebowzięcia NMP w Ołomuńcu. W 1683 r. w trakcie wyprawy wiedeńskiej u jego grobu modlił się Jan Sobieski. Do grobu męczennika przybywały liczne pielgrzymki z terenu Moraw, Czech, jak również ze Śląska.

Papież Pius IX beatyfikował Jana Sarkandra 6 maja 1860 r., a Jan Paweł II kanonizował go 21 maja 1995 r w Ołomuńcu.

© 2005-2007 Katolicka Agencja Informacyjna. Wszelkie prawa zastrzeżone.