«powrót

Czarna Wieś Kościelna: rękodzieło ludowe

Zagubiona w Puszczy Knyszyńskiej Czarna Wieś Kościelna jest doskonale znana miłośnikom rękodzieła ludowego. Jest jedną z miejscowości na tak zwanym Szlaku Rękodzieła.

Rękodzielnicy z Czarnej Wsi Kościelnej chętnie opowiadają o swojej pracy. Na skraju wsi, pod lasem, znajduje kuźnia Mieczysława Hulewicza. Kowalstwo w jego rodzinie przechodziło z ojca na syna od kilku pokoleń. Wcześniej było ono czysto użytkowe, jak podkuwanie koni czy kucie narzędzi rolniczych. Teraz przed kuźnią stoją świeczniki, piękne kute róże, a nawet rzeźby.

W warsztacie garncarskim u Jana Kudrewicza gliniane naczynia suszą się najpierw przez kilka dni wokół pieca. On sam w tym czasie na kole garncarskim szykuje kolejne dzbany. Wypalanie siwaków wygląda podobnie jak w przypadku jasnych naczyń, ale dodaje się żywiczne, smolne drzewo. Dodatkowo dym kierujący się do środka sprawia, że naczynia są okopcone.

Wieś została założona w XVIII w. Przed 1799 rokiem przybył tutaj pierwszy garncarz Antoni Piechowski. W XIX wieku większość mieszkańców prowadziła warsztaty garncarskie i produkukowała głównie dachówkę. Garncarze z Czarnej Wsi wyrabiali także naczynia codziennego użytku m.in. dwojaki (do noszenia potraw w pole), “ładyszki” (do przechowywania mleka), “makotry” (do tarcia maku), “buńki” (do przechowywania płynów), “szabasówki” (do gotowania potraw) i “gary” (do kiszenia ogórków). Wraz z upływem czasu nastąpił upadek tradycji garncarskich, które podtrzymują istniejące do dziś warsztaty produkujące ceramikę siwą i czerwoną.

© 2005-2007 Katolicka Agencja Informacyjna. Wszelkie prawa zastrzeżone.